“Automatische piloot is dodelijk”. Met deze woorden bereidde coach Jochem ons (en zichzelf) voor op een wedstrijd tegen Synergo 5. Coach Gerard voegde toe: “We moeten nu wel echt scherp gaan worden, anders gaat ’t niks worden”.

Omdat Hannes huisarts het tijd vond voor inhoudelijke wedstrijdverslagen, besloot hij dat Hanne de komende weken op de bank moet zitten. Zo gezegd, zo gedaan. Het notitieblok was nog niet eens geopend of Gerard had de eerste strafworp van de wedstrijd al tot een succes gebracht. Nog 29:30 minuten op de klok en het beloofde al een spetterende wedstrijd te worden.

Gerard, Jochem, Rian, Jarno en Lohuis zorgden ervoor dat Sparta binnen een paar minuten al met 5-2 voor stond. In de minuten die volgden legde Jarno twee verschillende heren op de grond en kregen we vier tegendoelpunten. De bankzitters Lars, Marnix en Hanne vroegen zich dus af: “Staan we nu opeens 5-6 achter omdat Jarno mensen neerlegt of legt hij mensen neer omdat we achter staan?”. We zullen het nooit weten, maar feit blijft dat het billenknijpen geblazen was. Lohuis mikte er gelukkig nog eentje in voor de rust, waardoor we met een gelijke stand de kleedkamers betraden. “Op zich aardig” was de conclusie van coach Gerard. “Geduld is key” waren vervolgens de woorden waar de Nijkerkers het mee moesten doen.

En weer was het notitieblok nog niet eens opengeslagen of het eerste doelpunt van de tweede helft lag er alweer in. Deze keer door Francis, een prachtige kleine kans achter de korf. De Nijkerkers werden scherper dan ooit en zo vulden ook Gerard, Chanine en Jarno deze doelpunten gelijk lekker aan. Inmiddels stond het 11-7 en dat betekende logischerwijs dat het de hoogste tijd was dat Marnix ging warmlopen. Gerard er uit, Marnix er in. Marnix voegde, net als de andere gouden wissel Pauline, direct een puntje toe aan de voorsprong.

Geduld is key. De woorden van Gerard spookten door de hoofden van de Spartanen. En het wachten werd beloond. De Nijkerkers waren los en maakten de ene na de andere prachtige treffer. Zoveel dat de aantekeningen het tempo niet meer aankonden. Zoveel dat het record aantal doelpunten van dit seizoen is behaald!

Jochem wilde graag wat eerder aan het bier (of moest hij echt coachen?) dus ging er een paar minuten voor tijd uit. Hij solliciteerde voor een plek in het wedstrijdverslag met de woorden “Fijn dat we in de tweede helft wel ons niveau halen.. Ja ik dacht al dat je dat ging opschrijven”.

Het is de Spartanen niet ontgaan dat er steeds meer publiek aanwezig is bij de wedstrijden. Zelfs leden van het bestuur laten zich steeds vaker zien bij Sparta 3. Een goed voorbeeld daarvan is Ruud, die zijn zoon zag schitteren. De prachtige nonchalante afstandschoten van Lohuis (als ik mijn aantekeningen mag geloven) bewijzen maar dat al dit belangrijke publiek zijn vruchten afwerpt. Dus publiek, bedankt!

Na de wedstrijd heerste er emotionele chaos. De tegenstander van Chanine was in tranen, de scheidsrechter moest bijkomen van al het heen en weer rennen door de doelpuntenregen, en de Spartanen moesten veel te lang wachten op hun bittergarnituur. Geduld is key, dat hadden we geleerd. Maar aan het hongerige gezicht van Rian te zien is dat niet van toepassing bij bittergarnituur, helaas.