Zaterdag 24 januari 2026 zal bij de meeste Spartanen vooral de geschiedenisboeken ingaan als ‘de dag dat de burgemeester op bezoek kwam’ of als ‘de dag van dat leuke feestje in Watergoor’. Het was niet de dag van hoogstaand korfbal voor de talenten van Sparta/Djops 3. In een vrijwel leeggelopen Fit Academie Bokkeduinen, met wat trompetmuziek op de achtergrond, troffen we MIA 4.
Eerder in het seizoen werd de ploeg uit Amersfoort vrij simpel aan de kant gezet in Strijland (23-12). Vooral in de tweede helft blonken we toen uit, zoals wel vaker het geval is. Toch was het gevoel wat gespannen, mede omdat het een wonder was dat we überhaupt met een volwaardig team aan de start konden verschijnen. Dankzij Tijn, Maartje, Leon, half-fitte Karlijn en half-fitte net van wintersport teruggekeerde Rianne en alle andere fanatiekelingen kon het spektakel om 18:50 uur van start gaan.
Als je om 18:50 uur speelt en Sparta/Djops 3 heet, is het prima als je omstreeks 18:20 uur de betreffende sporthal binnen wandelt. Even bespreken, zenuwplasje doen, paar keer heen en weer rennen, 2 doorloopballen nemen, paar keer schieten, vrije bal oefenen en gaan met die banaan.
Net als een week eerder tegen Apeldoorn, konden we ook deze zaterdag weer rekenen op een heuse bliksemstart. Of dat met die sublieme voorbereiding te maken had, zullen we nooit weten. Zo’n beetje de eerste vier schoten vlogen allemaal door het mandje en dus stonden we al razendsnel op een 0-4 voorsprong. Het saaie, maar eerlijke verhaal is dat er hierna haast continu ‘om en om’ is gescoord door beide teams.
Even werd het verschil weer 2, dan klom het weer naar 4, deed MIA weer wat terug en werd het 2, hadden wij er weer ff zin in en schoten we naar 4 verschil en met rust was de marge dan weer 2 in ons voordeel: 8-10. Op dat moment was het de beurt aan Leon om zijn eerste minuten sinds heule lange tijd weer te maken, en waar doe je dat anders dan in Sparta 3?
Juist, helemaal nergens. Leon bleek het daar ook mee eens en met zijn eerste schot zette hij de 8-11 op het scorebord. Na de 8-12 van Rianne leek het script geschreven: zouden we nu dan echt loskomen, de wedstrijd beslissen en met een ruime overwinning naar huis gaan? Nou, gaat u er maar eens goed voor zitten. Er zat nog geen deksel op de Amersfoortse heksenketel, zeg maar.
8-12 werd 10-12, werd 10-14, werd 12-14, WERD 12-16, maar met nog tweeënhalve minuut op de klok kwam MIA wéér terug. Dit keer tot 14-16. Ergens gedurende die tweede helft kwamen onze redders in nood (Bo & Lotte) nog over vanuit hun gewonnen wedstrijd tegen Synergo, zodat Karlijn en Maartje (die ook al een volle wedstrijd had gespeeld bij de U19) nog afgelost konden worden.
Aan de 14-16 tussenstand veranderde in de slotminuten van de wedstrijd gelukkig niets meer en dus konden de Spartanen als de wiedeweerga vertrekken uit Bokkeduinen. De één vergat z’n jas en de ander z’n bidon, maar een ieder begon met twee punten in de tas aan de rit huiswaarts. Huiswaarts was in dat geval of Sportcafé Watergoor, of de MCDonald’s op het foodplein in Amersfoort. Uiteindelijk vond iedereen de weg naar de belangrijkste plek tijdens de derde helft: de kantine.
Ondertussen hadden daar spelers en supporters van de selectie, U19 en U17 ook al verzameld en dus kon een heuse feestavond niet ontbreken. Met 11 van de mogelijke 12 punten voor de wedstrijdkorfbalteams was het resultaat uitstekend op deze zaterdag. Volgende week hopen we daar wederom ons steentje aan bij te dragen, als we op bezoek gaan in Flevoland!
Bij deze de vraag of iemand oud Sparta-coach Brenda in kan lichten, want om 16:15 uur treden deze circusartiesten op tegen ASVD 3. Voor de meesten wel bekend dat Brenda hier vandaan komt. Aangezien zo’n beetje de helft van ons sterrenteam onder haar hoede heeft gespeeld, komt ze vast wel even een kijkje nemen.
Mocht je nou ook geïnteresseerd zijn om ons te zien spelen? Wees vooral welkom! En anders een weekje later, als we weer lekker vertrouwd een avondwedstrijd in Watergoor hebben.
Houdoe en tot de volgende ronde!