Het was eindelijk zover. Na weken voorbereiding, spanning en speculaties mochten we dan eindelijk afreizen naar het altijd gezellige Baarn. Want ook in de reserve 4de klasse is er ruimte voor teambuilding naast het veld, voor wedstrijdvoorbereiding op vrijdagavond en voor het vieren van de liefde.

Het voelde ook als een einde van een tijdperk. Waar we vorig jaar al afscheid moesten nemen van de Danny-wanneer-ga-je-Chanine-ten-huwelijk-vragen hints in de wedstrijdverslagen, brak nu ook het einde aan van een tijdperk waarin onbeperkt grapjes gemaakt konden worden over 2+2=4. Deze vrijdag 22/4 zorgt ervoor dat de originaliteit weer van zolder gehaald moet worden. En als die originaliteit net zo wisselvallig is als het laminaat van Chanine en Danny, dan kunt u zich terecht zorgen gaan maken over de komende verslagen.

Nadat Erin en Rian wat laminaat in de voortuin van Chanine hadden gelegd (kent u het verhaal al dat Chanine het laminaat opnieuw ging leggen nadat Danny dit had gedaan? Vraag vooral Gerard of Arie even naar de details) en nadat Bram eindelijk was gearriveerd, konden we vertrekken. De reis verliep soepel en de casual-chique outfits konden niet wachten om de dansvloer te betreden. Na de openingsdans werd de aanval dan ook direct ingezet. De bar hanteerde duidelijk de tactiek van achterverdedigen, maar de Spartanen, onze vrijgezel van de week en de band waren kasteel de Hooge Vuursche te slim af. Het was een mooi feest, waarbij Chanine natuurlijk de absolute topscoorder was en unaniem benoemd is tot speler van de week.

Gelukkig was het korfbalweekend nog niet voorbij. Op zaterdagochtend mochten we ons fris en fruitig klaarmaken voor de eerste officiële wedstrijd van ‘t veldseizoen. Weken van tevoren was Tom al aan ‘t klagen dat hij juist deze ochtend moest rijden, maar wonder boven wonder zat hij gewoon netjes, nuchter en niet zo casual chique achter ‘t stuur.

Een bosmaaier. Dan kom je met een team vol katers aan, en dan staat daar een meneer met een bosmaaier. Het lawaai, in combinatie met de felle zon, zorgde niet per se voor optimale wedstrijdvoorbereiding. Gelukkig hadden we rekening gehouden onverwachte troeven van Telstar, en hadden we – om het onszelf niet te moeilijk te maken en vanwege onze fysieke gesteldheid – een heleboel wissels geregeld.

Onee. Dat was alleen gebeurd in het ideale scenario. Maar niks was minder waar, helaas. Eenmaal aangekomen bij Telstar kwamen we erachter dat er om precies te zijn 0 wissels op de bank plaats zouden nemen. Maar veel tijd om te balen hadden we niet. Bram benadrukte in de voorbespreking nog even dat we geen fall back hadden, waarop Erin – scherp als altijd – beloofde dat ze niet zou vallen. En toen Jonne vervolgens de verrassing had verwerkt dat ze geen wissel zou zitten maar een hele wedstrijd zou spelen, klonk het startsignaal.

De eerste doelpunten van de Nijkerkers lieten even op zich wachten, zoals wel vaker bij Sparta 3. Telstar trakteerde onze katers al snel op 3 doelpunten, dus het was echt tijd om wakker te worden. Het zat niet altijd mee. Francis werd vaak – naar eigen zeggen – onterecht afgefloten voor verdedigd, en toen ze – naar eigen zeggen – wel echt terecht werd afgefloten scoorde ze juist wel. Dit is natuurlijk niet super interessant, maar Francis staat nu wel mooi in het verslag.

Het is natuurlijk niet de bedoeling om als schrijver uit te wijden over je eigen doelpunten, maar laten we zeggen dat er een positieve correlatie bestaat tussen de hoeveelheid alcohol van Hanne op vrijdagavond en het aantal doelpunten op zaterdag. Maargoed, naast de korf proberen te raken is er natuurlijk nog iets veel belangrijkers: de bal vangen zodat we nog een poging kunnen doen. De absolute held van de rebound was Jesse. Hij vloog over ‘t veld en bereikte ongekende hoogtes met z’n springveren, alsof het niks was. Met deze klasse werd ook hij benoemd als speler van de week.

Geen wissels betekent ook geen gepelde mandarijnen. Maar dat de mandarijnen überhaupt aanwezig waren was natuurlijk al een hele winst op zich. Tijdens het pellen van de mandarijnen bespraken we de verbeterpunten en actiepunten om door te bouwen op een stand van 5-5.

Het publiek was in de tweede helft gehalveerd, maar de motivatie van Sparta zeker niet. Net als in de eerste helft moesten de Nijkerkers even wakker worden, dus pas na een paar tegendoelpunten pakten ze terug. Van een achterstand wisten de fitte Spartanen de stand te brengen naar 9-10. Telstar kreeg het een beetje benauwd, dus vroeg 5 minuten voor tijd een time-out aan. Waar we eerst tegen de kater vochten, moesten we nu strijden tegen de spanning. En met succes. Sparta slaagde erin om lange aanvallen te spelen, en verdedigend de boel dicht te houden.

Om de spanning van de laatste minuut nog wat ondragelijker te maken, gaf de scheidsrechter een strafworp mee aan Telstar. Gelukkig zorgde de mentale druk van Jarno en een flinke windvlaag ervoor dat de bal netjes naast de korf belandde. En was Sparta de absolute winnaar van deze legendarische pot.

De sterren van Sparta 3 zijn wel toe aan een pauze, dus treden pas 14 mei weer aan. 16:00 tegen de Eemvogels in Nijkerk. Komt dat zien!