Een wedstrijd op gras. Het enige wat je dan hoopt is dat ’t niet regent.

Het regende.

Met een half compleet team vertrokken we naar Lelystad. Eenmaal op het veld van Exakwa aangekomen zagen we Lohuis, Dennis en Chanine zitten; dappere bankzitters bij het tweede. Ergens verderop zagen we Rian schitteren in het veld van de A1, waar ook Jochem zijn vakkundigheid toonde, maar dan als coach. De overige leden van Sparta 3 keken vol trots toe hoe hun teamgenoten zich met een hart voor de club inzette voor andere teams. Koudgewaaid, natgeregend, maar met genoeg motivatie sloten deze helden zich aan bij de bespreking van onze eigen wedstrijd.

In de tijd dat de Spartanen nog aan ’t ontdekken waren hoe ze zonder blessures over ’t veld zouden kunnen rennen, hadden de Exakwanen d’r al 6 doelpunten in liggen. Dat was niet helemaal de bedoeling. Bij een achterstand van 6-1 was het dus hoog tijd om te beginnen met de herstelwerkzaamheden. Maar hoe dan? Misschien konden we afkijken bij Sparta 1, op het veld naast ons. Maar toen we de modder uit onze gezichten veegden, zagen we dat deze wedstrijd na 20 minuten werd gestaakt. Vanwege diezelfde modder.

Maar de sterren van Sparta 3 laten zich niet gek maken, zoals u weet. Toen we doorhadden dat we gewoon simpele kansen moesten creëren, begonnen de doelpunten ook aan onze kant te vallen. Het vertrouwen kwam terug en de strategie van de herstelwerkzaamheden wierp haar vruchten af. Met een stand van 8-7 zochten de Spartanen een boom op waaronder ze konden bespreken.

Wat de Spartanen niet wisten, was dat ze na de rust deelnamen aan een nieuwe editie van Mud Masters. Het grasveld was ingeruild voor een blubberbaan. Regen en modder waren niet de enige hindernissen, ook de unieke polderwind was volgens Francis een serieus obstakel. Zelfs de wasmachine van Helma Lohuis zou later toegevoegd worden als extra obstakel, maar dat wist ze toen nog niet. Tijgerend baanden de korfballers zich een weg door het parcours. Rennen was geen optie meer, voorzichtig snelwandelen.. zodat je niet uitgleed was de enige mogelijkheid. En hoewel je zou denken dat de Exakwanen vaak genoeg trainen op zo’n parcours, en ook veel geschikter schoeisel tot hun beschikking hadden, kwam Sparta op een keiharde voorsprong. De Nijkerkers tilden elkaar over de verschillende hindernissen en zorgden daarmee voor prachtige doelpunten.

Met opgeheven hoofd, doorweekte kleren, en een stand van 13-10 in the pocket, begaven de Spartanen zich naar de de douches. Koud, smerig, maar voldaan. Voor nu zou ik u graag willen uitnodigen voor de kraker van volgende week, maar dat mag niet van Mark, helaas. Gelukkig kunt u zich in deze onzekere tijden altijd vasthouden aan de inhoudelijke analyses van de wedstrijden van Sparta 3. Dus tot volgende week!