Waar moet ik eigenlijk beginnen? Mensen! Zaterdag 14 maart stond de afgelopen weken al rood omcirkeld als een cruciale zaterdag. Niet alleen voor ons, maar voor heel veel teams binnen Sparta/Djops. Het moest en zou een historische korfbalavond worden. En het werd een historische korfbalavond! Als u dacht dat u ons al eens op krankzinnige wijze van een achterstand terug heeft zien komen, zou ik toch blijven lezen. Het kan namelijk nog gekker.
Nadat we op 12 oktober 2024 en 11 oktober 2025 een kampioenschap binnen wisten te halen, en op 15 maart 2025 promoveerden, lag er vandaag opnieuw een kampioenskans voor het grijpen. Vastberaden om deze niet uit handen te geven, vertrokken we rond 19:30 vanaf Watergoor richting de hoofdstad van de gemeente Ermelo.
Op het programma stond een kraker tegen de nummer vier van de competitie: Dindoa 5, uit Ermelo. Na de verpletterende overwinning van vorig weekend op titelconcurrent Antilopen (het werd 21-13), zou een gelijkspel of overwinning voldoende zijn voor het kampioenschap in de reserve 3e klasse. In de Dindoa-Hal stond er vanaf 20:15 uur dus echt wat op het spel!
Dat gold niet voor de gastheren uit Ermelo. Echter was daar tijdens de wedstrijd niets van te merken. De blauwvingers doken er vol op en vochten om hun sportieve plicht zo goed mogelijk te volbrengen. Toen Marieke en Martijn de hal binnen kwamen lopen, zij zaten reserve bij de kampioenswedstrijd van 1, keken we al tegen een 3-1 achterstand aan. Overigens won het eerste hun kampioenswedstrijd overtuigend en dus konden onze twee toppers iets eerder vertrekken uit Watergoor. Peter bedankt!!!
Beide spelers kwamen vrij vlot binnen de lijnen, bij een 5-2 achterstand. Het in grote getale meegereisde publiek uit het Nijkerkse keek toe hoe Dindoa stapje voor stapje de voorsprong uit wist te breiden. Voor de feitenfanatiekelingen: er zaten zo’n 12 Sparta-supporters op de tribune, tegenover een stuk of 5 van Dindoa. Het enige probleem was dan ook dat die meerderheid op de tribune niet werd omgezet naar een voorsprong binnen de lijnen. Met rust keken we tegen een achterstand van vier doelpunten aan (10-6)… Enige positieve: er waren mandarijnen. En het was nog niet gespeeld. We moesten tenslotte nog een helft.
Wat ook moest, was een flinke schep bovenop de instelling en uitstraling. Wetende dat concurrent Antilopen geen fout had gemaakt tegen MIA, móest er dus minimaal een gelijkspel uit het vuur gesleept worden. Coach Daniel hamerde daar nog maar eens op, maar het gewenste effect had het in eerste instantie niet. Als een stel teneergeslagen oranjehemden keken we toe hoe we zelfs 15-7 achter kwamen, met nog een kwartier te spelen.
Zelfs de grootste optimist zou moeite hebben om hier nog een fatsoenlijke kans in te zien. Maar Geert niet. In de time-out raapte hij iedereen nog één keer bij elkaar om volle bak voor de laatste kans te gaan. En zo geschiedde, trouwe lezers… Want wat er in het laatste kwart van de wedstrijd gebeurde, zou in een script haast ondenkbaar geacht worden. Een beetje zo’n idee van: ‘zullen we dit er maar uit laten, dit is veel te onrealistisch’.
Om de titel binnen te halen moesten we acht (!) doelpunten inlopen. Maar toen gebeurde het ondenkbare. Het volgende: het werd 15-8, 15-9, 15-10, 15-11… Bij ieder doelpunt schoot de bank en de tribune verder de lucht in, was het gejuich harder en het geloof groter. En we gingen door! Via Rianne en Tijn werd het 15-13, Lars tikte de 15-14 binnen, Rhodé maakte met haar zoveelste doelpunt de 15-15 en vijf minuten voor tijd kwamen we zelfs op een 15-16 voorsprong via Rianne. Een serie van 9 doelpunten werd door een machteloos Dindoa vervolgens afgebroken. De 16-16 viel met nog een paar minuten te spelen.
Wetende dat we aan een gelijkspel genoeg hadden, maakte dat we geduldig op zoek gingen naar de juiste kans en het uitspelen van de juiste mensen. En dat lukte! Anderhalve minuut voor tijd knalde Marieke met een droog afstandsschot de 16-17 door het mandje heen. Euforie in de hele zaal, focus hoger dan ooit in de verdediging en het aanvalsvak bereidde het laatste kunststukje voor.
Na een uitstekende onderschepping van Erin stak de scheidsrechter het welbekende ‘laatste minuut’-teken in de lucht. Dindoa zou nog twee doelpunten moeten maken om ons feestje te verpesten, maar opnieuw was het Marieke die aan alle onzekerheid een eind maakte. Zij schoot de 16-18 binnen en wat er toen allemaal gebeurde, probeer ik elke minuut nog opnieuw af te spelen. Springen, juichen, knuffelen, dansen, lachen en nog drie keer alles van dat.
Niet veel later floot de scheidsrechter af en kroonde wij onszelf tot KAMPIOEN van de reserve 3e klasse. Wie dat een kwartier voor tijd met een serieuze blik had gezegd, was op dat moment waarschijnlijk voor gek verklaard. Maar zou die avond wel naar het casino moeten. We flikten het gewoon wéér om vanuit een haast onmogelijke positie toch een overwinning te boeken. En dit keer was die overwinning veel meer dan alleen twee punten. Het betekende de titel, de promotie naar de tweede klasse en heel veel redenen voor een feestje.
Oud-Spartaan (maar vanbinnen nog steeds Spartaan) Wouter keek vanaf de zijlijn toe hoe we de titel in de wacht sleepte en kwam ons feliciteren met een doosje Flügel. En dat werd/wordt ontzettend gewaardeerd! Nadat we binnen recordtijd hadden gedoucht doken we de auto in om zo spoedig mogelijk aan te komen in de kantine van Watergoor. Want ja mensen, ook Sparta/Djops 1, 4 én 5 waren kampioen en dus was alles er aan gelegen dat het een heerlijke avond zou worden.
Bij binnenkomst in Watergoor werd er gesprongen, gedanst, gejuicht, pizza’s gegeten (dank dank dank Christian & Domino’s) en vooral ruim voldoende gedronken. En geen water kan ik u zeggen. Tot in de late uurtjes gingen de kampioensvoetjes van de vloer. De meeste feestvierders verlieten pas rond 3 uur het terrein van Watergoor! Nuchter, niet nuchter, een beetje nuchter, maar vooral als KAMPIOENEN.
De volgende dag kon het nagenieten dan echt beginnen. Al voelde dat ongetwijfeld niet voor iedereen zo (iets met een katerrrr), is het heerlijk om terug te blikken op zo’n succesvolle zaterdag. Sparta/Djops 3 is in anderhalf jaar tijd 3 keer kampioen geworden, 4 keer gepromoveerd en komt vanaf heden zowel op het veld als in de zaal (waarschijnlijk) uit in de tweede klasse. Dat is een prestatie waar we kneiter trots op kunnen zijn én een niveau waarop we ongetwijfeld hele leuke wedstrijden gaan spelen.
Dat gaat allemaal beginnen vanaf zaterdag 28 maart, maar eerst nemen deze sterren even een weekje vrij, om vervolgens topfit aan het veldseizoen te beginnen. Op de 28e spelen we een oefenwedstrijd tegen Spirit 3, om 13:45 uur in Voorthuizen. Uiteraard bent u welkom om te komen kijken! Op het veld spelen we vervolgens tegen Wit-Blauw 3, ASVD 2 en Exakwa 2. Selectieteams op je dak! Dat krijg je ervan als je maar blijft promoveren. We hebben er zin in en kijken er nu al naar uit. Maar eerst nog even flink nagenieten van dit succes!
Tot de volgende maar weerrrrr 🙂